Μια καληνύχτα μόνο


 
 

 
 
  
 
 

Μια καληνύχτα μόνο*
«Φωνή βοώντος…»
Ο θρήνος των αθώων * η κραυγή του πλήθους των ανώνυμων θυμάτων * σμιλεύουν στην υπομονή της πέτρας
την αναγκαιότητα τιμωρίας της ύβρης
*
Με όχημα διεφθαρμένα ιδεολογήματα
παρωχημένης ιδεοληψίας
θρεμμένης με ροές αστείρευτες αιμάτων
βουλιάζει ο κόσμος στη λαγνεία του εγκλήματος
όλως ανεπαισθήτως πλην σαφώς
εγκλωβισμένος σ’ ένα φάσμα υστερίας
των φονικών δυνάμεων του σκότους
*
Εδώ που συναντιούνται οι καιροί
και χάνονται τα όρια του χρόνου
και οι δομές της ιστορίας ανατρέπονται
συνθλίβονται τα οράματα
και οι προοπτικές του κόσμου
στης αλαζονικής κηδεμονίας την αρπάγη
*
Με πνίγει η δυσοσμία
που αναδίνει το επιχρυσωμένο πτώμα.
Καιρός να συμμαζέψω τα κομμάτια της ψυχής μου
τα διαμελισμένα οράματα να συναρμολογήσω
σε μια λαλέουσα πηγή πανάρχαια να λουστώ
τους ρύπους απ’ τις σάρκες μου πετώντας
ν’ απαλλαγώ από την αναγκαιότητα του αίματος
Δεν πάει άλλο μεταξύ σφύρας και άκμονος
την αντοχή των υλικών να δοκιμάζω
*
Ο δρόμος είναι άδειος
ευτυχώς,
η μέρα βηματίζει σταθερά προς την εξέδρα
σε μια καμπύλη αιωνίας τροχιάς γύρω απ’ τον κόσμο
βέβαιη για την αβέβαιη έκβαση
χωρίς υποχρεωτικά διόδια
*
Εσύ κι εγώ να συναπαντηθούμε δεν βολεί
χώρος και χρόνος πλέον δεν υπάρχει
Άλλος γι’ αλλού θα πορευτούμε
Εσύ στη λάσπη της εξαίσιας πλάνης θα βουλιάζεις
στον σάπιο δρόμο θα περιπλανιέσαι ενδεής
και διχασμένος
μέσα στα τείχη που υψώνεις γύρω σου θα ζεις
με τον μανδύα της υπεροψίας καλυμμένος
θα συντηρείς στης ματαιοδοξίας την επίφαση
τα χαλασμένα ιδανικά
με άρια μυθεύματα ντυμένα
*
Έχει το χάος υπερβολικά βαθύνει
γέφυρα επικοινωνίας δεν υπάρχει
μεγάλωσαν πολύ οι μεταξύ μας αποστάσεις
*
Κοιμήσου στη μακαριότητα απατηλών ονείρων
ένα σφαγιασμένο μέσα στ’ άλλα ιδανικό
Κοιμήσου υπνοβάτης στη ραστώνη
μια καληνύχτα μόνο σου χρωστώ
Λιγότερα

Σχόλια