"...αγγείο μελανόμορφο θαρρείς και όνειρο φευγάτο...*"
"Το άγιο Δισκοπότηρο"
Με χώμα ήλιο και ιδρώτα με την ανάσα του πικρού νερού
και της αρμύρας πλάι στο βουερό το κύμα της οργής
το λάκκο τους έχτιζαν φυλακές για την ψυχή και τη ζωή τους
οι εξόριστοι στα ξερονήσια
πεινώντες; και διψώντες και δικαιοσύνης νοσταλγοί
με της καρδιάς τον πόνο έχτιζαν
θαμμένοι ζωντανοί και πεθαμένοι εκεί
στον άνυδρο ξερότοπο της φαλακρής στεριάς
*
'Ηταν τα χρόνια εκείνα δύσκολα σκληρά κι' αδελφοκτόνα
Πολλούς έφαγε τότε το σκοτάδι στα βουνά
αθώους κι αβλαβείς κι ανυπεράσπιστους
από το έλεος του δυνατού και του "προστάτη"
Ήταν τα χρόνια εκείνα σκοτεινά
- "Δια πυρός και σιδήρου διήλθομεν" -
και "γέμισαν και τα ξερονήσια Ελλάδα"
ό, τι είχε απομείνει από την ξένη Κατοχή και τον Εμφύλιο
*
Το "άγιο Δισκοπότηρό"- σου ποιητή μου
το "δίπτυχο" παμέμορφο εικαστικό σου έργο
το ξεχωριστό
με γήινα καμωμένο υλικά
με χώμα ήλιο κι αρμυρό νερό
- αγγείο μελανόμορφο θαρρείς και όνειρο φευγάτο -
τις φυλακές τους με υλακές έχτιζαν οι εξόριστοι
φτύνοντας αίμα κι αλμυρό νερό όσοι
πεινώντες και διψώντες
χριστιανοί και άγιοι κολασμένοι
- αγγείο μελανόμορο και όνειρο φευγάτο -
τη μισή εξόριστη Ελλάδα κουβαλάει στα φτερά του
*
*Παλαιό Φάληρο, 20/21 Αυγούστου 2024
*
*Το ποίημα γράφτηκε αυτομάτως με αφορμή το έργο "Το άγιο Δισκοπότηρο", του εικαστικού/ ποιητή Museo Kostas Kapetanakis, Ηρακλειώτη / Κρητός**, ο οποίος συνοδεύει την αποστολή με το σημείωμα:
"...το έργο είναι του '82, ''ότε τα ζώα φωνήν είχε'' και το τοπίο ήταν ακόμη ''παρθένο'', όπως και η ''παρθένα'' Ελλάδα του τότε, πριν την καταστροφή. Το έργο είναι δίπτυχο [... ]. Τα υλικά είναι χωμάτινα από τη Γαύδο. Ο χρυσός του ήλιου είναι από τη χρυσή άμμο του Αγίου Όρους, Σίμωνος Πέτρας η μονή..."
Το επαναφέρω, βελτιωμένο σε σημεία, λόγω της "διαχρονικής του... επικαιρότητας"
@highlight
Λιγότερα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου