Οποία η τύχη των βιβλίων: Μια ιστορία απίστευτη, όμως αληθινή
"Ο... Θεός εν τη φύσει..."
Συνέβη πριν πολλά πολλά χρόνια, τον καιρό που ήμουν μαθήτρια 8ης τάξεως του 8τάξιου Γυμνασίου Θηλέων Αγρινίου. Έμενα στο σαλόνι ενός διώροφου παλαιού σπιτιού στο οποίο κάποτε έμενε μια οικογένεια ευκατάστατων ανθρώπων, ήταν αρχοντόσπιτο. Είχε κουζίνα και ενσωματωμένο λουτροκαπινέ. Πολυτέλεια για την εποχή εκείνη, αρχές δεκαετίας του 1950.
Υπήρχε, θυμάμαι, στο κέντρο του δωματίου ένα στρογγυλό τραπέζι μεγάλο, τραπεζαρία, πάνω από το μέσο του οιποίου ήταν κρεμασμένη μια λάμπα, αντίκα σήμερα, πανέμορφη που το κάτω άκρο της απείχε όχι περισσότερο από 20 με 30 πόντους. κάποιες καρέκλες και το κρεβάτι μου.
Στο ίδιο σπίτι τότε για ένα διάστημα έμενε και η πεθερά του γαμπρού, στη σύζυγο του οποίου είχε δοθεί προίκα το σπίτι αυτό. Οι κρεβατοκάμερες δεν ήταν διαθέσιμες, φαίνεται, και για δικούς της λόγους η πεθερά, πριν φύγει να πάει στην κόρη της, που ζούσαν σε άλλη πόλη λόγω της εργασίας του γαμπρού, νοίκιασε το σαλόνι κι έφυγε.
Την ύπαρξη του Γάλλου συγγραφέα Καμίλλου Φλαμαριών και "σταυρωμένου" στον ένα ώμο και κρεμασμένου μονόπλατα με σύρμα, για χρήση των φύλλων του παλιοβιβλίου σαν "χαρτιών τουαλέτας...", την είδα από την πρώτη στιγμή πόυ μπήκα στο σπίτι εκείνο και μου προξένησε κατάπληξη το γεγονός.
Λεπτομέρειες δεν θυμάμαι. Πάντως τα φύλλα εκείνα τα ξεκρέμασα και τα πήρα, βάζοντας ό, τι υπήρχε τότε στη θέση τους. Ατυχώς, με τις δικές μου, έπειτα μετακινήσεις στα νησιά χαθήκανε όπως και άλλα χρήσιμα πράγματα που είχα αφήσει στο σπίτι στην Παραβόλα.
Μου έμεινε όμως στη μνήμη η θλιβερή εικόνα της κατάντιας του βιβλίου του δύστυχου Φλαμαριών: "Ο Θεός εν τη φύσει",
Λιγότερα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου