Ελένη Χωρεάνθη: Ιερά Μονή Προυσσού στην παρθενική εποχή της:
"Απόδοσις Κοιμήσεως της Θοτόκου"
Ιερά Μονή Προυσσού
"...Χάθηκε το πρωτόγονο, το ιερό, εκείνο το αγνό στοιχείο
από τις πηγές της Πίστης. Πού να βρει απανεμιά πια ο Θεός
και οι άγιοί μας Μάρτυρες να κατοικήσουν στους πολυτελείς ξενώνες. Ο άλλοτε "Θεός εν τη φύσει", δεν υπάρχει πια.
Ποιος ξέρει που έχει κρυφτεί. Χάθηκε η μαγεία εκείνη...*"
Η Ιερά Μονή Προυσσού, στην "παρθενική" εποχή της, στα 1940/ 1950, πίσω από τα αμόλυντα από τον Τουρισμό κτίρια βρίσκεται η σπηλιά, το εκκλησάκι με τη "θαυματουργή" εικόνα της Παναγίας, η Προυσσιότισσα, που "ηρθε Από την Προύσσα", εξόριστη κι εκείνη και τρύπωσε μες τη σπηλιά... Τότε, μεταξύ 1947/ 1950, μετά τον Εμφύλιο, που τέλειωσε, όπως τέλειωσε, με φυλακές κι εξορίες, οι άνθρωποι, όσοι σώθηκαν από τον αδελφοκτόνο Εμφύλιο, πήγαιναν περπατώντας με τα πόδια τρία και βάλε μερόνυχτα, δεκάδες χιλιόμετρα, τις πανέμορφες αυγοουστιάτικες νύχτες της Πανσελήνου, κυρίως, στον Προυσσό, στην Παναγία, στο Μοναστήρι να εκπληρώσουν κάποιο χρέος, "τάματα", οι σωσμένοι.
Ο απογοητευμένος κόσμος, όσοι είχαν βγει από τις απανωτές δυστυχίες, έτρεχαν στα μοναστήρια να πιαστούν από κάτι γερό, ανώτερο και στερεό: Από τις "θαυματουργές εικόνες!"
Το σπίτι μας στην Παραβόλα, ήταν κοντά στο δημόσιο δρόμο, δεν υπήρχαν τότε άλλα σπίτια ανάμεσα στην πλαγιά, και βλέπαμε τους προσκυνητές, στατιές ατέλειωτες να τραβούν αμίλητοι, φορτωμένοι τα στοιχειώδη και ξυπόλυτοι. Η νύχτα ευνοούσε τον ποδαρόδρομο στην ανηφοριά.
Έχω αυτές τις ιλαροτραγικές οπτικές και ακουστικές εικόνες στο μυαλό μου από τότε, από μικρό παιδί, '47/'50, που δεν είχαμε δικό μας σπίτι και μένα σε μια αποθήκη του ξάδερφού μου.
Τότε ένιωθες το Θεό και το Θαύμα μέσα στον πάναγνο κόσμο της φύσης. Νόμιζες πως ακουμπάει το χέρι της Παναγίας στα μαλλιά σου τις νύχτες με φεγγαρόφωτο μέσα στην άγρια Φύση.
Τώρα, όλα, τα άγια και τα όσια, έχουν εμπορευματοποιηθεί, έγιναν "αξιοθέατα", πανηγύρια, αγαθά εκμεταλλεύσιμα, και τόποι τουριστικοί προορισμοί. Και το "αγίασμα", δεν το παίρνεις από την κρυφή "πηγή" μέσα στο Ιερό, αλλά πουλιέται ή προσφέρεται δωρεάν ως "φιλοδώρημα", συσκευασμένο σε πλαστικά φυαλίδια...
Χάθηκε το πρωτόγονο, το ιερό, το αγνό, το άγιο από τις πηγές της Πίστης. Πού να βρει απανεμιά κι ο Θεός ο ίδιος και οι άγιοι Μάρτυρες να κατοικήσουν μέσα στους πολυτελείς ξενώνες. Ο άλλοτε "Θεός εν τη φύσει", δεν υπάρχει πια. Ποιος ξέρει πού να βρίσκεται, πού, σε ποιο βαθύ σπήλαιο να έχει κρυφτεί.
Χάθηκε η μαγεία εκείνη.
Παλαιό Φάληρο, 23 Αυγούστου 2025
*
Σημείωση: Το κείμενο αυτό δεν γράφτηκε σήμερα, είναι από τις "Αναμνήσεις". Πρόκειται για ιστορικό μοναστήρι. Σύμφωνα με την παράδοση, τον καιρό της Τουρκοκρατίας, η Μονή Προυσσού λειτουργούσε και ως "Κρυφό Ελληνικό Σχολείο".
Το έφερα ξανά στην επιφάνεια, ανανεωμένο και βελτιωμένο σε ορισμένα σημεία, ως διαχρονικά επίκαιρο. Είναι σταθερή η πίστη μου στο Θεό ("Εν τη Φύσει"), μέσα στον όμορφο κόσμο, εκεί τον συναντώ κρυμμένο στα ερειπωμένα, τα παλιά 'ξωκκλήσια και στα ιερά σύμβολα.
Η Παναγιά μαζί μας, βοήθειά μας.
Χρόνια πολλά
Καλημέρα
Παλαιό Φάληρο, 23 Αυγούστου 2026
*
Η φωτογραφία της Ιεράς Μονής Προυσσού στη μορφή της παρθενικής, της αμόλυντης εποχής της...
Λιγότερα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου