“...Η τέχνη είναι αυτή που θα παρηγορεί την υπαρξιακή θλίψη...*”
Ελένη Χωρεάνθη: Επιλέγει/ παρουσιάζει λογοτεχνία/ βιβλίο
Κώστας Καπετανάκης: Από το “Είμαι ο Κανένας…” στο
“Είμαι η Ροζ…**”
Όταν προ καιρού σε κάποια συνομιλία μας με τον Κώστα Καπετανάκη (Museo Kostas Kapetanakis), έναν εξαίρετο ζωγράφο, χαράκτη, ιδιόρρυθμο ποιητή, εκπαιδευτικό, του ζήτησα να απαντήσει σε μερικές απορίες μου σχετικά με τις πολλαπλές καλλιτεχνικές του επιδόσεις, ειδικά για το “Είμαι ο Κανένας”, “Ενα έπος έρωτος και πάθους”, πρόθυμα αποκάλυψε μερικά από τα μυστικά της Τέχνης του:
[“Θα ξεκινήσω σιγά σιγά ‘Το πορτραίτο μου’. Γραμμική ‘Κάππα’. 'Ηρθε ο καιρός. Η μητρική γραμμή της αλήθειας, καλά κρυμμένη στο απόκρυφο φως, στης μνήμης τη μνήμη, να ταξιδεύει ως το άφωτο φως. Είναι ένα ταξίδι, σε χρόνο άχρονο, από τον πέρα χρόνο, στον τώρα χρόνο. Είναι μια επικοινωνία εσωτερική, που ξεπερνάει την πεπερασμένη δυνατότητα των λέξεων, καθώς συντελείται στη φάση της καλλιτεχνικής δημιουργίας, όπου αποκλείεται κάθε διήγηση. Ένας έρωτας είναι. Αυτοερμηνεύεται. Παρερμηνεύεται, αν ερμηνεύσεις, τί ήθελε να πει ο ποιητής. Να απαντήσει θέλει, στο μυστήριο της ύπαρξης, και στο τέλος του μικρού ταξιδιού της, χωρίς απάντηση. Ένα ονειροπόλημα είναι, στην ιστορική γραμμή της αιωνιότητας, ουράνιο και γήινο μαζί, μια προσωπική γραφή, η μέσα μου μοναδική αλήθεια. Ένα ''Σχίσμα'' θρήσκο άθρησκο που αφήνει το ''νυν'', και ταξιδεύει στο ακατάλυτο φως του ''αεί'', στο σχήμα το Αγγελικό. Μια κραυγή είναι, άγνωστης γλώσσας, η αρχή η πρώτη, που έρχεται από την πρωτούπαρξη, μυστική κραυγή που σε υπερβαίνει. Ένα μυστήριο των ''Αχράντων'', που απέχει το φως της, έτη φωτός. Η μόνη αθάνατη δωρεά του Θεού στην φθαρτότητα των θνητών, που δεν ζήσαμε ακόμα, που δεν ξέρω, αν θα τη ζήσουμε ποτέ, ρεμβάζοντας τη νύχτα, κοιτάζοντας τα μαγικά αστέρια...”]
*
Ο καλλιτέχνης, εκπαιδευτικός, δημιουργός διευθυντής του Μουσείου Κώστας Καπετανάκης, σημαντικός ως πρωτοποριακός ζωγράφος και χαράκτης, αποτελεί και ιδιαίτερη περίπτωση ποιητή. Δημιουργεί ποιητικές συνθέσεις, με την τεχνική του ρεύματος συνείδησης, θαρρείς ζωγραφίζοντας ή κάνοντας χαρακτική. Οι συνθέσεις του πριν φτάσουν στο τυπογραφείο είναι σαν μία φράση τεραστίου μήκους ιδιόμορφης τεχνικής, χωρίς να ξεχωρίζουν οι φράσεις όπου κόμμα ή τελεία, ενώ υπάρχουν τα σημεία στίξης. Αυτό, προφανώς, καθιστά το πρωτότυπο κείμενο, πριν πάει στο τυπογραφείο δυσανάγνωστο.
Ωστόσο, ο ποιητής έχει τους λόγους που γράφει τους ποιητικούς μονολόγους του με τον τρόπο αυτό. Υποθέτω πως εννοεί να δίνει ενιαία την εικόνα του ποιητικού του έργου, γιατί σύμφωνα με την ψυχολογία το βλέμμα και του ενήλικα ανθρώπου, όπως του παιδιού, θεωρεί τον κόσμο ενιαίο, όπως βλέπει το δάσος, χωρίς να ξεχωρίζει το δέντρο. Και από αυτή την άποψη, ο καλλιτέχνης, ο ποιητής, ο εκπαιδευτικός Κώστας Καπετανάκης, αποτελεί έναν μοναδικό, ίσως, ιδιόρρυθμο, μια εξόχως ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, φαινόμενο, δημιουργού στο χώρο των Γραμμάτων και της Τέχνης που χρειάζεται ιδιαίτερη προσέγγιση και ερμηνεία. 
*
Ελένη Χωρεάνθη
Παλαιό Φάληρο, 5. 5. 202
Τώνια Κατζουρού
Τι ωραία κριτική, για ένα τόσο δύσκολο βιβλίο! 
- Απάντηση
Τώνια Κατζουρού
Ευχαριστώ πολύ, Τώνια μου! Το έχω αρκετά μελετήσει το ποιητικό και το
εικαστικό του έργο ως επαρκής αναγνώστης. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά.
Πρόκειται για σπουδαίο καλλιτέχνη εικαστικό, κυρίως, μοναδικό, ίσως!


- Απάντηση
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου