Ελένη Χωρεάνθη: Επιλογή παρουσίαση: Αγία Ελεόύσα
Αγία Ελεούσα Κλεισούρας Μεσολογγίου*Επιβλητικό και υποβλητικό τοπίο με το εκκλησάκι μέσα στο βράχο. Πριν γίνουν οι φανταχτερές βάρβαρες προσθήκες ήταν υπέροχα γραφικό και προκαλούσε ιερό δέος.
Αγία Ελεούσα Κλεισούρας Μεσολογγίου Αιτω/νίας, όπου μόνασε, κατά την παράδοση ο Γιάννης Γούναρης, ο κυνηγός του Ομέρ Βρυώνη, οοποίος πρόδωσε τα σχέδια των Τουρκαλβανών σε μια από τις πολιορκίες, κι έσωσε το Μεσολόγγι, θυσιάζοντας την οικογένειά του που κρατούσε ο Βρυώνης, όταν βρέθηκα μπροστά στο δίλημμα: Οικογένεια ή Πατρίδα...: Πρώτα η Πατρίδα!..."
*
Γιάννης Γούναρης*
"...Ο Γιάννης Γούναρης, ένας χριστιανός Έλληνας έμπιστος δούλος, κυνηγός του Ομέρ Βρυώνη, τον ακολουθούσε παντού, έχοντας αφήσει την οικογένειά του στα Γιάννενα, "δέσμια στα χέρια" του Ομέρ Βρυώνη. Όταν όμως βρέθκαν έξω από το Μεσολόγγι και άκουσε τα σχέδια του Βρυώνη που λογάριαζε να κάνουν γιουρούσι τη νύχτα των Χριστουγέννων που οι Χριστιανοί θα ήταν στις εκκλησιές, το κάστρο θα ήταν αφρούρητο, και θα ξεκλήριζαν τους πιστούς Χριστιανούς, ξύπνησε μέσα του το αίμα των αδερφών σκλάβων Ελλήνων, προβληματίστηκε ο άνθρωπος: Από τη μια μεριά η οικογένειά του στα χέρια του Βρυώνη, από την άλλη το Μεσολόγγι, η πατρίδα, τόσες ψυχές θα χάνονταν. Τι να αποφασίσει; Ποιους να σώσει; Την οικογένεια, τα παιδιά του ή το Μεσολόγγι; Η νύχτα εκείνη, η πιο βασανιστική, η θανάσιμη εκείνη νύχτα που έπρεπε να αποσίσει, έφτασε.
Εκείνος πήρε τη μεγάλη απόφαση και βούλιαξε μέσα στους βάλτους περιμένοντας να φανεί κάποιος από το κάστρο. Έκανε αυτό που υπερίσχυσε των δυνάμεών του. Έφτασε στη Φρουρά του Κάστρου. Πρόδωσε τα σχέδια του Βρυώνη κι έσωσε το Μεσολόγγι. Ύστερα πάλευε με τη συνείδησή του, τον κυνηγούσαν οι τύψεις, η φοβέρα του Βρυώνη τον ακολουθουσε:
"Το σκέφτηκες αυτό που έκανες, ορέ Γιάννη Γουναρη;"
"Ναίσκε, αφέντη".
"Τη φαμελιά σου τόσες ψυχές δεν τη σκέφτηκες;"
"Και το Μεσολόγγι, η πατρίδα, τόσες ψυχές, έπρεπε να σωθεί", μονολογούσε. "Και ήταν στο χέρι μου...", βασανιζόταν ο άνθρωπος. άκουγε μέσα του την άγρια φωνή του Βρυώνη:
"Έτσι , ε! Τότες έβγα να καμαρώσεις..."
Ο Βρυώνης έδωσε εντολή και την ξεκάναν.
*
Έμεινε ο άνθρωπος παντέρμος, κίτρινη καλαμιά μέσα στον άδειο κάμπο. Έπραξε το πρεπούμενο, έκανε το βαρύ έργο. Σκληρό το χρέος κι ο φόρος του αίματος. Ο ίσκιος της φαμιλιάς του τον κυνηγούσε μέρα νύχτα. Όπου κι αν γύριζε άκουγε των παιδιών του τις φωνούλες και της γυναίκας του το θρήνο. Και τους θωρούσεν όλους με τα κόκκινα στεφάνια στο λαιμό. Κι όλο έλεγε: -Όμως έπρεπε να σωθεί το Μεσολόγγι, πρώτα η πατρίδα!
Μετά που αλαργέψανε οι Τούρκοι και διαβήκανε κοντά του Βραχωριού τα μέρη και του Ζαπαντιού, πήρε κι αυτός τα μάτια του κι οδήγησε τα βήματά του ως εκεί, όπου τον έφερε ο δρόμος της καρδιάς του, αλάργα από τον κόσμο, στην ερμιά, κείθε στα μέρη της Κλεισούρας. Χώθηκε σε μια τρύπα μες στη γης, ζερβά μεριά όπως πάει η στράτα στο Βραχώρι, στη μέση στα γκρεμνά μες στη χαράδρα κι απόμεινεν εκεί… Κι έσκαβε με τα νύχια κι έτρωγε με τα μάτια τον καιρό, έσκαβε γονατιστός μπροστά στην Παναγιά την Ελεούσα, να βρει νερό, να ξεδιψάσει τη μεγάλη δίψα της ψυχής του. Και, ω του θαύματος, άρχισε να σταλάζει το αγίασμα στακ! στακ! όπως τα δάκρυα του ανθρώπου…
Κι ακουγότανε για πολύν καιρό ίσαμε κάτω ο ήχος της σταλαματιάς κι η ανάσα του ανθρώπου, κι έπεφτε το στάλαγμα μέρα και νύχτα κι έπινεν ο βράχος και πρασίνισαν ένα γύρο τα γκρεμνά…
Ήταν που έσωσε το Μεσολόγγι μια φορά κι έχασε τη φαμιλιά του σε μια βραδιά. Και μετά λογάριασε τη γύμνια του και χώθηκε μες στη σπηλιά, μπροστά στην Παναγία την Ελεούσα. Κι από τότε κάθε νύχτα, πάνω από το στόμα της σπηλιάς, σπιθίζει ένα φωσάκι. Ήταν το φως που οδήγησε τα βήματα του Γιάννη Γούναρη στο Μεσολόγγι έναν καιρό…
Έτσι λέγανε στα μέρη τούτα του Ανατολικού και του Μεσολογγιού ίσαμε τώρα…
Κι εγώ, βαστούμενος από το φως, ερημικός κι εγώ, όμοιος με πελεκάνο, επήρα το στρατί και βγήκα κατά κει. Κι όπως εδιάβαινα με τον καημό βράχο το βράχο, άκουγα τον ήχο του νερού και την ανάσα του ανθρώπου μες στην ερημιά: Στακ, στακ! Χουά, χα, χουά, χα! έτσι ασταμάτητα μες στην ανάσα του καιρού, ώσπου τον έφτασα.
“Γεια σου, αδερφέ”, ήθελα να του πω, “είμαστε γνώριμοι παλιοί εμείς οι δυο, κι είμαι κι εγώ στην ίδια θέση, ομοιώθην πελεκάνι ερημικώ!” Δεν άφηνε ο ήχος του νερού και η ανάσα τη φωνή μου ν’ ακουστεί. Άκουγα μονάχα κι έβλεπα μια πελώρια σκιά, όχι άνθρωπο, μόνο τον ίσκιο του ανθρώπου. Κι η Παναγία η Ελεούσα μού έδειχνε κατά ‘δω, απ’ όπου είχα πάει…
Τότε κατάλαβα που ο χτύπος έβγαινε από μέσα από τα σπλάχνα μου. Και ξαναγύρισα, το φως και τον αχό απ’ τον χτύπο της καρδιάς μου ακολουθώντας, εδώ στο μοναστήρι του Αη-Συμιού, τρύπωσα μες στη γη να λυτρωθώ από το χτύπο. Μα τίποτα. Όσο περνούσε ο καιρός δυνάμωνε ο χτύπος κι έσκαβα το βράχο μέρα νύχτα, κι έσκαβα τη μέρα και τη νύχτα του καιρού και του καημού…
Και σιγά σιγά τις νύχτες του Απριλιού χλομίζει ένα φως στη ρίζα του κυπαρισσιού. Και μετά σκάει με σπίθες, που φεύγουν κάτω προς την Πολιτεία του νερού, η μια κοντά στην άλλη οι σπίθες κάνουν αλυσίδα φως, να εκεί στου Ραζικώτσικα τ’ αμπέλι και πέρα στα χωράφια και στα βούρλα. Και κάνουν έπειτα ένα γύρο και ζώνουνε τη λιμνοθάλασσα, σειρά φωσάκια τόσα δα, που τρεμοπαίζουν πάνω απ’ τα νερά…
Ακόμα τώρα, ετούτα ‘δω τα μάτια τα τυραγνάει αυτό το φως. Κι αυτός ο χτύπος της καρδιάς, που δε σωπαίνει. Ακόμα τώρα πάει κι έρχεται το φως κι ο χτύπος της καρδιάς μες στην ανάσα του καιρού.
Ακόμα τώρα..."
*
*Απόσπασμα από το μυθιστόρημά μου "Η πολιτεία του νερού" *
Εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ, Ελληνική πεζογραφία, Αθήνα 2001.
ΒΡΑΒΕΙΟ Μάρκου Αυγέρη της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών
"Είπε.(Βλ. Ελένη Χωρεάνθη: "Η πολιτεία του νερού", Δ' έκδοση, Άγκυρα, Αθήνα 2002)
Ελένη Χωρεάνθη
*
Η "Αγία Ελεούσα" στη Κλεισούρα (Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής), που εορτάζει την πρώτη Παρασκευή μετά την Ανάσταση . Μια μοναδική, θεωρώ η αρχαιότερη, φωτογραφία της Μονής μιας και είναι περίπου στα 1900, αταύτιστη από τη πηγή της που είναι το κληροδότημα Σίφ της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Κολωνίας *.
*
Φωτο:Alexios G. KatefidisΑιτωλία και Ακαρνανία στο πέρασμα του χρόνου, Aetolia Acarnania tempus.
*
Σημείωση: Φωτογραφίες από σημερινή ανάρτησ
Tiligadas Sotirios
Εξαιρετική
η Παρουσίαση που κάνατε, η ιστορία γράφει Γιάννης Γούναρης, αυτό που
ανεβάσετε είναι εκπαιδευτικό για να μην ξεχνάμε και να μαθαίνουμε την
ιστορία μας!!!
Μπράβο για την ανάρτηση!!!
- Απάντηση
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου