Η Πατρική μου Οικογένεια

 

 

 

 

 

 

 

 

 Η Παρασκευή, η πρρώτη μου αδερφή που μόνο εγώ την είδα σε τούτη τη φοτογραφία

 

 

 

 

"...κι ύστερα φεύγουν ήσυχα ήσυχα/ για να μην με ξυπνήσουν"                    

                    Έρχονται*

Έρχονται κάθε βράδυ όπως πέρυσι

να με παρηγορήσουν

κι ύστερα φεύγουν ήσυχα ήσυχα

για να μην με ξυπνήσουν

Έρχονται οι ψυχές στον ύπνο μου κάθονται

όπου λάχει παραδίπλα μου

και λέει κάθε μία το δικό της παραμύθι

*

Τις ιστορίες των πολέμων αφηγείται ο πατέρας

η μητέρα λέει πως ζυμώνει πρόσφορα

για τον παπά και λειτουργόπουλα

για τα τρία της μικρά παιδιά

δεν ξέρει παραμύθια να μας πει

δεν πρόφταινε ποτέ από τις έγνοιες της να μάθει

*

Ύστερα έρχονται τα τρία που έφυγαν μικρά

πιασμένα χέρι χέρι

η Παρασκευούλα ο Κωνσταντίνος με τη Δήμητρα

ο Τάκης με το Σπύρο και η Βαγγελή μας

η Μίλλυ με τη Νίκη

Τελευταία έρχεται η Μαρία

*

Ένα χρόνο τώρα μες το χώμα η αδερφή μου η Μαρία

γράφει τα παραμύθια του ουρανού

Θα μου τα πει το βράδυ όταν θα ρθει ή

κάποιο άλλο βράδυ βιβλικό

Την περιμένω τη Μαρία όπως παλιά

σαν πήγαινα στο σπίτι της ερχόταν μόλις ξάπλωνα

“Ήρθα να κουβεντιάσουμε

Λενάκι μου”

έλεγε και καθόταν στο απέναντι κρεβάτι

και τα λέγαμε

Είχε απορίες η Μαρία μου

ίσαμε που ταξίδεψε γελούμενη στον ουρανό

μες σ’ ένα φωτεινό περίγυρο

Έφεγγε ανεβαίνοντας άυλο το σώμα της

χωρίς την πανοπλία της φθοράς

σέρνοντας πίσω της μελισσολόι τις ψυχές

ώσπου τους έχασα κι από τα μάτια της ψυχής μου

*

Έρχονται κάθε βράδυ όπως πέρυσι

να με παρηγορήσουν

κι ύστερα φεύγουν ήσυχα ήσυχα

για να μην με ξυπνήσουν

*

Παλαιό Φάληρο, 10 / 16 Μαρτίου 2026.

*

Φωτογραφία: Η Πατρική μου Οικογένεια, μετά την απώλεια των τριών σδερφιών μου: της Παρασκευής, της πρώτης μου αδερφής, που μόνο εγώ την είδα σε φωτογραφία, Δήμητρα, ¨εφυγαν και οι δύο 2 ετών και ο Κωνσταντίνος που έζησε μόνο 7 ημέρες και τον βάφτισε ο πατέρας μου στον αέρα χωρίς ιερέα.

Η Φωτογραφία για κάποιο βιβλιάριο...

Πρώτη σειρά: Η τσακπίνα η Βαγγελή και ο Τάκης (Δημήτριος), πανέμορφα και τα δύο.

Καθιστοί οι γονείς μας:

Ελευθερία (Πλιάτσικα) Τσικριτέα και ο Τάσος

Αναστάσιος Ιω. τσικριτέας

΄Ορθιες από αριστερά

Ελένη, μαθήτρια Γυμνασίου Θηλέων Αγρινίου

Μαρία, έγινε μοδίστρα, επαγγελματικά,

Νίκη, οικιακά και Μίλλυ (Αιμιλία), οικιακά και ο

Σπύρος, εργοδηγός, επιγραφοποιός,, έγραφε ποιήματα και πεζά, ζωγράφιζε, λίγο απ' όλα.

Μοναδική οικογενειακή φωτογραφία.

Πού να ήξεραν πόσο έχω κλάψει και πόσα έχω γράψει για όλους. Μάλλον ξέρουν....

Το σπίτι αυτό είναι το υπάρχον, δεύτερο, στην Παραβόλα Αγρινίου.

Αυτά για την ιστορία. Τα άλλα, στην "Αυτοβιογραφία μου"

*

Παλαιό Φάληρο, 16. 3. 2026