Το ωραιότερο ποίημα

Ελένη Χωρεάνθη επιλέγω/ παρουσιάζω (από τις "Αναμνήσεις")

"Το ωραιότερο ποίημα*, με ένα τιμητικό σχόλιο του ποιητή Γιάννης Σ. Παπαδάτος στον οποίο οφείλω πολλά θερμά "ευχαριστώ".

"Το ωραιότερο ποίημα*"

Πώς ήθελα να γράψω

ένα ποίημα για τους καημούς που αργοπεθαίνουν

στο σκοτάδι

αφήνοντας μια ματωμένη αιθρία

Έχει ο καιρός γυρίσματα

φέρνει τα πάνω κάτω η ζωή

και το γυρίζω στους ψαλμούς

στην Αποκάλυψη

τον όξινο καιρό να εξορκίσω

Ωστόσο

το ωραιότερο ποίημα που έγραψα

είναι εκείνο που δεν έγραψα

Έτσι θαρρώ απάλλαξα και το λευκό χαρτί

από μια ακόμα μελανιά αθλιότητας

κι άφησα των ειρμό της μουσικής του σκοταδιού

να σέρνεται πάνω στα ενθυμήματα

και στις παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες

επιφανών αείμνηστων προγόνων

και στις ουλές των ήλων

που έμειναν μες τη σκουριά αιώνες

χρόνια αμνημόνευτα

χωρίς φωτογραφίες συγγενών

ανδρών επιφανών

και δίχως κάδρα με γκραβούρες ηγεμόνων

και άλλες τέτοιες ένδοξες ανοησίες

***

Ιδού το εκτενές σχόλιο του ποιητή Γιάννη Σ. Παπαδάτου

"Πράγματι, άσχετα με τον τίτλο του είναι από τα ωραιότερα ποιήματα που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια. Μέσα από μια ειρωνεία νοσταλγίας αποτυπώνει τη ματαιότητα του βίου και τη ματαιοδοξία που είναι και η σημαία της εποχής. Η πολυγραφότατη Ελένη Χωρεάνθη (έχει ασχοληθεί με επιτυχία και με άλλα είδη του λόγου) είναι μια από τις σημαντικότερες σύγχρονες ποιητικές φωνές και θα έλεγα από τις πλέον συνεπείς, με την έννοια ότι, όπως αποδεικνύεται από τη συνεχή παρουσία της, παρακολουθεί τη συνείδηση «του πόνου του ανθρώπου και των πραγμάτων» στη πορεία τους στον χρόνο καταγράφοντάς τα με τις περιπέτειές τους τις προσωπικές, τις κοινωνικές, τις πολιτικές και τις ιστορικές. Μια πορεία που, σε όλη της την ποίηση, αναδεικνύει ένα παρελθόν με τις ένδοξές του σελίδες, τις διαψεύσεις και τις πληγές του με μια μνήμη που ασπαίρει κι ολοένα επανέρχεται, ένα παρόν που δεν διστάζει να το ξεγυμνώνει κι ένα μάλλον νεφελώδες και δύσθυμο μέλλον.

Η ποιήτρια έχει ιδεολογικά επιλέξει τον δρόμο της απέριττης απλότητας εκείνης που υπογραμμίζει με οδύνη την ανθρώπινη περιπέτεια, που βαδίζει μαζί με την ποίηση πέρα και πάνω από την αποτύπωσή της στις λευκές σελίδες. Στο καταληκτικό ποίημα της συλλογής, θα πει: «…Την ποίηση για να την αισθανθείς/πρέπει να γονατίσεις ως τη γη/το χώμα της να σκύψεις να φιλήσεις/ν’ αγγίξουν οι ανασασμοί της την ψυχή σου […] Ποίηση είναι η ζωή πάνω στη γη/την αναγγέλλει το στερέωμα/μ’όλα τα’ αστέρια τ’ ουρανού/κι όλα τα θαύματα/μεγάλα και μικρά/που ξεπερνούν/τα όρια του μυαλού » (σελ. 93).

-----------------

Από τη συλλογή ποιημάτων "Η ηλικία της λήθης"

Το κολάζ του εξώφυλλου είναι του σκηνοθέτη και σπουδαίου δασκάλου της θεατρικής τέχνης Giorgos Galantis.

Εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 2021ν