"...κι ανίδεοι χτίζαμε πύργους στην απάτη της άμμου..."
Ελένη Χωρεάνθη: Σχεδιάσματα μνήμης
Ώρες σιωπής* "...Βυθός σιωπηλός, βουβός ο αυλός στην κρύα σιγή,
δεν σ' αγγίζει η αυγή στην υγρή σιωπή."
*
[...] Θυμάσαι άραγε την τρεμάμενη νύχτα
που έπεσαν δυο περιστέρια στο δρόμο
και λάμψανε οι ουρανοί των ελπίδων;
"Να η απόδειξη", είπες,
"είναι η αγάπη που φέγγει απόψε.
Μην το ξεχάσεις ποτέ.
Το νήμα της αμφιβολίας σου κόψε".
*
Βαδίζαμε κάτω απ' τα πεύκα στο μυρωμένο τ' απόβροχο,
δάκρυζαν οι πευκοβελόνες κι η χλόη
και τα κυκλάμινα ρουφούσαν τη δρόσο
καθώς η νοτιά σεργιανούσε ανέμελη.
Ο τόπος Επιτάφιος φάνταζε Θρήνος,
της έκστασης ο χρόνος εκείνος
ήταν οδοιπορία σε τοπία θανάτου
κι ανίδεοι χτίζαμε πύργους στην απάτη της άμμου.
Ήτανε το "Σάλπάρισμά" σου προμήνυμα,
ήταν η θέαση του μεγάλου απόπλου; Δεν ξέρω.
Δεν έχει σημασία να ξέρω.
Κι ήσουν ανθός εικοσάχρονος τότε
στων Κουρουνιών την απατηλή ευωδία,
"αχινοπόδι», ήσουνα, γκρίζο
και "μια γραμμή" της ζωής σου ποθούσες να πιάσεις
στων Λεπτοδόδων την έπαλξη
και στης Κεράμου τον εφέστιο ήλιο.
Ένα βότσαλο ήσουνα λείο στο γιαλό του Εμπορειού,
Στα Φανά τη λαμπράδα ρουφούσες του Φαναίου Απόλλωνα
μ’ έναν έρωτα θείο
στων Αγιασμάτων την αγιότητα.
άρθρωνες πρώιμους στίχους.
*
[...]Ακούω το πεταχτό σου το βήμα,
το φέρνει ο άνεμος των λογισμών,
νιώθω το τρυφερό σου το άγγιγμα,
φέγγει να περπατάω το βλέμμα σου.
Είσαι εδώ ή εκεί ή κάπου αλλού,
σε μια άλλη διάσταση, δεν ξέρω πού,
σημασία δεν έχει ό,τι κι αν ξέρω.
Έχω την αίσθηση πως τριγυρνάς μες στο σπίτι
σαν θλίψη ανάλαφρη και χαρά ανερμήνευτη.
Και μην ακούς αν κλαίω ή αν πονάω.
Είναι γιατί σ' αγάπησα τόσο, καρδιά μου,
ίσως χωρίς να ξέρω γιατί.
Κι αν είσαι εδώ ή εκεί ή κάπου αλλού
διόλου σημασία δεν έχει, ζωή μου.
*
Είναι ανέπαφα τα χαράγματα εκείνα στην άσφαλτο
και πενθούσες οι μνήμες παπαρούνες ανθίζουν
στις ανελέητες του βίου μου μπόρες.
*
Όσο κι αν στον καιρό αλαργεύεις
σε βρίσκω παντού και σε φτάνω
πάνω στα πράγματα όλα που άγγιζες,
σε κείνες τις στερνές στα βιβλία θωπείες.
Το βλέμμα σου φτάνει σαν άνοιξη κάποτε
κι άλλοτε πάλι χελιδόνι θλιμμένο
χτυπάει το τζάμι και χάνεται.
*
Η γύρη που άφησαν τα δάχτυλά σου
σ' ό,τι στον κόσμο ετούτο αγάπησες,
στα αντικείμενα εκείνα με πάθος που λάτρεψες
έγιναν μνήμες και δακρύζουνε πόνο
και γλυκό στην καρδιά μου καημό
που όσο μακραίνει ο καιρός δυναμώνει,
των πραγμάτων την ανάσα υγραίνει
κι όσο λυγίζουν τα γόνατα την αντοχή μου στηρίζει.
Κι αν είναι κάπου αλλού σ' άλλη διάσταση
ό,τι φθαρτό την υπόστασή σου συνείχε
όλο το άφθαρτό σου είναι εδώ.
*
Δεν ήσουνα πρόσκαιρος να λησμονηθείς
κι εκείνο το στερνό σου αφιέρωμα
"Της αγάπης μου: φως εκ φωτός"
στο λευκό του "Γνωριμία φωτός"
δεν έχει ημερομηνία λήξης για μένα.
*
Την άλλη εποχή στην άλλη διάσταση
θα είναι δροσερές οι εξοχές,
η μνήμη βάλσαμο θα ευωδιά στους έρημους των δακρύων ανθώνες.
Οι πύλες των ονείρων θα είναι ανοιχτές,
πλαισιωμένες από δυόσμο, λουΐζα, λεβάντα,
ροδοδάφνη πικρή, μυρσίνες και ξανθό δεντρολίβανο,
βασιλικό και θυμάρι και λευκούς υακίνθους.
*
Τον άλλο αιώνα στων χλωρών ενιαυτών την αιθρία
θα εγερθούν οι νεκροί με ιμάτιο ενδεδυμένοι το φως,
ορθοτομούντες τον καιρό, ευωδιάζοντες,
ανειδήμονες, αρωγοί ανειδίκευτοι
τα νήπια ανομήματά τους σαρκάζοντας,
υμνολογούντες κι ευλογούντες και χαίροντες,
την αμαρτία του κόσμου όλου αίροντες,
παρθένες οι ψυχές θα αναδυθούν απ’ τη λήθη
σε λευκάζοντα οράματα θεία υμνωδούσες,
βραδυπορούντες έρωτες ανυμνούσες.
*
Σάββατο, είκοσι οχτώ μηνός Σεπτεμβρίου,
χιλιοστού εννιακοσιοστού ενενηκοστού έκτου έτους,
μνήμη Βαρούχ προφήτου, Χαρίτωνος, Νεοφύτου, και Αυξεντίου, οσίων.
*
Απόσπασμα από τη σύνθεση"Ωρες σιωπής" της συλλογής ποιημάτων μου "Στον κύκλο του φωτός των αναμνήσεων¨"
Εριφύλη, Αθήνα 2007.
*
Παλαιό Φάληρο, 7. 2. 2026
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου